Retour à Toulouse (et environs)

Adieu Toulouse was de titel van het laatste berichtje, op 2 maart. Ondertussen klopt dat niet meer: het had au revoir moeten zijn :) Want sinds eind juli ben ik weer terug in Toulouse, voor een maandje dit keer. En aangezien de blogfrequentie wat laag is, dan maar in één keer groots uitpakken met véél foto's, verhalen en een filmpje! :) (Dus vergeef het me als het bericht wat lang is, maar ik heb alweer genoeg te vertellen!)

Streets of La Ville Rose

Hoe dit reisje/bijbaantje kwam: ik werd in mei gebeld door Human Resources van Airbus, of ik niet zin had om nog een maandje terug te komen in de zomer, ze vonden het wel mooi wat ik gedaan had en hadden nog wel een paar andere dingen waar ik bij zou kunnen helpen. Tuurlijk leek me dat wel een mooi plan!

Ondertussen zit ik dus al iets meer dan twee weken in het zuiden van Frankrijk. Dit keer een kamer in onderhuur gevonden echt midden in het centrum in de leukste wijk van de stad met een heleboel restaurantjes, kroegen en winkels en dat is wel echt heel iets anders dan in de buitenwijken wonen! Voor een mooi beeld waar ik zit, kun je terecht op deze site. Het is het roze huis op de hoek in het midden, 1e verdieping. (Op de hoek van de Rue Joutx Aigues en de Rue Filatiers, als je de straatnamen aanzet).














Hierboven het uitzicht vanuit mijn kamer, en wat je ziet als je het raam opent een naar rechts kijkt, richting de Marché des Carmes. 's Ochtends heel stil, 's avonds een levendig gebeuren en dat is best wel mooi om van zo dichtbij te kunnen zien. En het is weer echt supermooi om weer in Toulouse te zijn, ik vind het echt een geweldige stad. Het is niet groot, maar er hangt een hele leuke sfeer en het kan hier o zo mooi zijn.

Le Florida after midnight

Na de eerste paar dagen te zijn geinstalleerd in het huis en weer een beetje rondgekeken te hebben, ben ik met Debbie, die nog steeds in Toulouse is, naar Lourdes en Tarbes gegaan. Lourdes is in feite een dorpje van niks, dat 150 jaar geleden op de kaart werd gezet omdat Bernadette, een lokaal meisje, wel 18 keer de maagd Maria zag verschijnen in een grot. (Grot is er overigens wel een groot woord voor, maar goed.) Natuurlijk verscheen Maria niet voor niks: ze wilde dat er een kerk of een kathedraal gebouwd werd (dat vroeg ze overigens wel pas op de 13e verschijning). Zo geschiedde, alhoewel de Lourdenaren en alle pelgrims zich misschien wel een beetje overenthousiast toonden: ze hebben maar 3 kerken gebouwd bij de grot (een kerk, een basiliek en een kathedraal).

Omdat je natuurlijk wel zo dicht mogelijk bij die grot wil komen, is er inventief gebruik gemaakt van de ruimte: gewoon de ene kerk boven op de berg, en de andere net voor (en een beetje in) de berg bouwen, en het zit wel goed! ;) (Op de foto linksboven zie je het een beetje: de gouden kroon in het midden staat op de koepel van de basiliek die voor de een deel in de berg zit. De andere kerk staat er iets achter boven op de berg.)

Ongelooflijk genoeg weet dit dorpje dus 6 miljoen bezoekers per jaar te trekken - Lourdes heeft na Parijs de meeste hotels van alle steden in Frankrijk (270 of zo). Niet slecht voor een dorp van 15.000 inwoners; het ondernemerschap viert hier hoogtij! En heeft daarmee een onuitsprekelijk lelijk dorp gevormd, maar dat terzijde. Religie is big business hier: er wordt jaarlijks 700 ton aan kaarsen verstookt, waarbij je als bezoeker een kaars varierend van 20 cm tot 20 kilo en 2 meter lang kan kopen. (Ja, je ziet dus echt mensen lopen met dat soort gevallen, dan ben je toch wel stout geweest volgens mij.)


Het chateau van Lourdes (met 200.000 bezoekers per jaar dus duidelijk niet waar het om gaat in Lourdes) is daarentegen wél heel leuk en zeker het uitzicht (foto boven) was absoluut de moeite waard.

Na Lourdes zijn we teruggegaan richting Toulouse, met nog een (geplande) tussenstop in Tarbes. Een goed ijsje gegeten op het dorpsplein, en de rest van de tijd doorgebracht in de botanische tuin van Tarbes. Dat was echt super relaxt, want er speelde een jazzbandje, er was schaduw (en het was echt goed heet die dag) en er vielen redelijk wat bijzondere bomen te zien. En niet te vergeten liepen er een behoorlijk aantal pauwen rond, die hun best deden vooral niet op de maat van de muziek hun stem te laten horen.

Na het weekend was het toch echt tijd om weer te beginnen bij Airbus. Dat werk gaat lekker, best wel relaxed en ik krijg nog wat voor elkaar ook. Maar goed, dat is niet het voornaamste van deze blog - zo spannend is het nou ook weer niet, en ik kan er ook niks van laten zien, dus daar kan ik terug in Nederland ook wel weer over vertellen. Laat ik het erbij houden dat het natuurlijk ge-ni-aal is om tussen al die vliegtuigen rond te kunnen lopen bij Airbus.

Rooftops of Toulouse

De eerste week was er nog het "Toulouse d'été" festival aan de gang. Samen met Debbie naar een concert geweest van een concert van twee jonge lokale musici, een op piano en de ander contrabas. Interessante combinatie, maar erg leuk om naar te luisteren, ze speelden erg knap.

Hierboven een videoclip van een van de nummers die ze speelden op het concert (niet mijn favoriete nummer maar er staat niet zoveel online van ze :) )

Het tweede weekend ben ik naar Perpignan en Narbonne gegaan. (Airbus had in principe net zo goed gewoon mijn salaris bij de SNCF kunnen storten ;) ) Mooie treinrit ernaar toe, leuk om ook eens wat van het landschap te kunnen zien, en na 2 uur en een kwartier aangekomen op het station van Perpignan. Salvador Dali noemde het ooit "het centrum van de wereld". Nou ja, als je smeltende horloges in je hoofd ziet dan kan je die uitspraak misschien verklaren, maar mij was het enigszins een raadsel ;)

Een paar uurtjes rondgelopen door dit stadje, dat op zich best aardig is. Hoewel ik het natuurlijk gelezen had, verbaasde me de hoeveelheid Catalaans op straat toch wel behoorlijk. Ik heb toch redelijk wat winkels en dergelijke gezien waar toch echt alles in alleen het Catalaans werd aangeprezen. Oke, hier in Toulouse zijn alle straten in het Frans en het Occitaans aangegeven, maar ze spreken tenminste Frans. Niet meer in Perpignan, daar kun je best volstaan met "Placa de Catalunya". (Oke, je moet wel extreem "linguistically challenged" zijn om daar een andere betekenis in te zien maar toch.)

Rond het middaguur weer de trein gepakt, richting Narbonne ditmaal. Nog langs een meer vol flamingos gekomen - het was dat ik de week ervoor foto's op internet had gezien van flamingos langs de Franse zuidkust, maar anders had ik me toch wel héél erg hard afgevraagd of de SNCF niet per stom toeval een wormgat had gevonden naar Kenia of zo :) (Iets waardoor ze natuurlijk weer de hegemonie van de Franse techniek zouden kunnen claimen.)

Maar goed, eenmaal goed aangekomen, bleek Narbonne toch wel van een andere orde dan Perpignan:

Narbonne from the Donjon

Het hoogtepunt van Narbonne (letterlijk en figuurlijk) is het oude paleis van de aartsbisschop, dat samen met de kathedraal St-Just één geheel vormt. Het zit vól met leuke hoekjes, een samenraapsel van architectonische stijlen en er is zelfs een archeologisch museum met heel veel Romeinse zaken (frescos, mozaieken, beelden, etc). Narbonne was vroeger een Romeinse vestiging (Narbo Martius), en daarom hebben ze hier heel veel uit die tijd gevonden.

De kathedraal is ook best bijzonder, vooral door de proporties: hij is echt belachelijk hoog (het koor is 41 meter hoog, er zijn er maar 2 in Frankrijk die groter zijn, in Amiens en Beauvais). Handig, zo'n Guide Vert voor dat soort trivia :)

Na een paar uur slenteren vond ik het toch wel écht tijd worden voor een biertje, en die dus maar gepakt op een terrasje met uitzicht op de Pont des Marchands, een andere bezienswaardigheid van Narbonne.

Pont des Marchands

Deze pont zou het broertje kunnen zijn van de Ponte del Vecchio in Florence, met al die gebouwen erop. Sterker nog, als je over de straat over de brug loopt, zie je het water uberhaupt niet (en ik nog denken, waar is die brug nou?). Pas als je afslaat en langs de kade komt te lopen, zie je dat je allang het water ben overgestoken :)

Het is dus geen stilzitten hier, maar eerder volop genieten! Voor morgen staat Castres op het programma. Veel tijd voor blogs verwacht ik dus niet meer... maar dat moet dan maar goedgemaakt worden met hoogstpersoonlijk vertelde verhalen :)

Amitiés de Toulouse!