Carcassonne en omgeving (Updated 23-11-2007)

Zoals gezegd, was het afgelopen weekend tijd voor een uitstapje naar Carcassonne. Dat blijkt een uitermate pittoresk dorpje te zijn, en afgezien daarvan was het gewoon een hartstikke leuke dag.

Het gezegde gaat dat een foto meer zegt dan 1000 woorden, dus om mezelf een zwaar geval van RSI te besparen (vanwege de vele foto's zouden dat ook véél woorden zijn :) ) en toch iets van nachtrust te garanderen, hieronder dan maar wat impressies van zondag. (Oke, ik zal binnenkort wel weer wat meer schrijven maar dit wilde ik er toch maar alvast even op zetten.)

Ook moet ik nog even vermelden dat zoals je kunt zien rechts, er een uberhippe nieuwe functie is op Blogger met een slideshow van de foto's. Het enige probleem is dat ik niks aan de volgorde lijk te kunnen veranderen maar dat komt dan later wel.

Verder gaan er steeds meer mensen weg en neemt de blogpopulatie toe, dus sinds vandaag 2 links erbij naar vrienden in het buitenland.

___________________

Update 23-11-2007

___________________

Zoals eerder aangekondigd, dan hieronder wat meer info over wat Carcassonne nou precies is (behalve een bordspel waarin je steden kunt bouwen). Het is een stad (zelfs een redelijk grote), en de hoofdstad van het departement Aude. Het is echter allemaal meer dan 2.500 jaar geleden begonnen. Het eerste dorpje, geplaatst bot bovenop een heuvel, werd door de Romeinen gepromoveerd tot een fort (geen gekke jongens, die Romeinen) in ongeveer 100 voor Christus.

Binnenplaats van het kasteel / Doorkijkje naar Place Marcou / Begraafplaats

Na slechts 550 jaar kwam er verandering in de Romeinse heerschappij (alhoewel ik vermoed dat dat meer te maken had met de teloorgang van het Romeinse rijk dan iets anders, kijkend naar de tijd), en werd de stad ingenomen door de Visigothen. Er volgde zo'n 700 jaar gedoe, erin culminerend dat de Catharen de stad in handen hielden. Dat vond de paus blijkbaar weer niet zo tof, want die kondigde in 1208 een kruistocht aan tegen de vlegels.

Na ongeveer een jaar hielden de Catharen het voor gezien en werden ze met zachte doch dwingende hand verzocht het pand te verlaten. (Als je tenminste het plaatje moet geloven.)

Daarna bedacht iemand dat het toch maar tijd was om maar weer wat muren erbij te klussen en voilà, je hebt een burcht en Unesco werelderfgoed. (Oke, dat laatste kwam later.)

Altaar in het kasteel / Toegangspoort / Terrasjes op Place Marcou

Tot zover de historie die ik begrepen heb. Wat natuurlijk veel belangrijker is, is dat het dus gewoon een vestingsstadje is met onwaarschijnlijk grote muren en een werkelijk geniale locatie heeft. Je kijkt zo over de hele vallei uit, en ze hebben nog een gemoedelijk bemuurde weg aangelegd ook om ongewenste bezoekers van voldoende pijlen te voorzien om ze tot andere gedachten te brengen voordat ze binnenkwamen.

Het fijne is dat de Franse regering eerlijk genoeg is om toe te geven dat in de Middeleeuwen "oorlog" tot de dagelijkse bezigheden behoorde. (Plaatje komt van deze site van het Franse Ministerie van cultuur, waar "War" net na "Preaching" komt. Of dat een verband moet aangeven laat ik maar in het midden.)

Place Marcou / De stadsmuur voor de Basilique

Tegenwoordig kan je er prima cassoulet eten (nee, niet op de muren maar op het gezellige pleintje in het dorpje binnen de muren). Cassoulet is een soort Franse versie van chili : witte bonen, een poeier van een worst en een stuk eend in een ovenschotel. Op zich best een geniaal concept voor een koude najaarsmiddag.

Cosmopolitan Labastide-d'Anjou / Muren van Carcassonne / Tripgenoten

Zoals te zien is op de 2e foto staan alle bomen er op het moment in te mooie herfstkleuren bij en dat levert mooie plaatjes op. De 3e foto toont een klein beetje de schaal (en nee, de Brazilaanse en Spaanse dames zijn niet overmatig klein.)

Na een enerverende dag, zijn we rond een uur of 16:30 teruggekeerd. Onderweg zijn we nog in een paar kleine dorpjes gestopt, gewoon om even te kijken of er misschien nog meer mooie dingen te zien waren. Vooral Labastide-d'Anjou was buitengewoon cosmopolitan met een dorpsplein met daaraan gelegen : een speeltuin, de kerk, een beeld van Victor Hugo en natuurlijk het palais de justice. (Dat laatste was echter dicht dus blijkbaar geen justice op zondag.)

Het volgende dorpje (Avignonet-Lauragais, ze houden hier niet van korte namen kennelijk) was iets beter en we werden er getracteerd op een van de mooiste zonsondergangen die ik ooit heb gezien. Niet veel later waren we alweer in Toulouse, na een hele leuke dag.