Deserts, canyons and casinos

Het heeft even geduurd om dit bericht voor te bereiden, maar hopelijk wordt het dan ook wat - in ieder geval genoeg te vertellen!

Afgelopen donderdag was het dan eindelijk zover - het spur-of-the-moment geboekte tripje naar de American Southwest kon beginnen! Natuurlijk weer enorm vroeg opgestaan, naar het vliegveld, eerst naar Montreal vliegen en overstappen naar het vliegtuig richting Las Vegas : een vlucht van 5 uur!

En ongeveer 4 uur daarvan hebben we over een grote witte wolkenmassa gevlogen; opeens trok die weg en daar vouwde de woestijn zich onder ons uit. We kregen een goed voorproefje van de landschappen die we veelvuldig te zien zouden krijgen de dagen erna.

Eenmaal goed geland zijn we met de bus naar ons het hotel gegaan, het Stratosphere. Dat is het casino op de strip met de hoge toren erbij, volgens mijn boek over de regio het hoogste gebouw in de VS westelijk van de Rocky Mountains.

Even gedoucht en toen de befaamde Las Vegas Boulevard - ofwel The Strip - op en langs alle casino's gewandeld. Wat een megalomaanheid verenigd met ontzagwekkende kitsch! Paris, met de Eiffeltoren op halve schaal. The Venetian met campanile, een nagemaakte Rialto brug en gondels door het hotel. Treasure Island met piratenshow voor de deur. The Mirage met een vulkaan. Luxor, de bronzen piramide met een sphinx ervoor en een lobby geheel in oud Egyptische stijl. New York, New York met vrijheidsbeeld, Chrysler Building en Empire State Building. En natuurlijk, niet te vergeten, The Bellagio met zijn fonteinen. Wat een gezicht!














Het is wel erg leuk om een keer al die casino's gezien te hebben (alhoewel we de meeste alleen maar van buiten hebben gezien.) De gokhallen lijken allemaal op elkaar - je ziet niet veel verschil tussen Caesar's palace en the Venetian. Wat we allebei wel apart vonden was Luxor, die had zeker wel wat.

Interessant genoeg staan we dus ergens iets af te rekenen en begint de dame achter de kassa een hele tirade hoe slecht ze allemaal worden behandeld en hoe schandalig slecht ze betaald worden. Blijkbaar heeft al dat uiterlijke vertoon van geld toch zijn keerzijde.

's Avonds zijn we de toren bij ons hotel opgegaan en nou ik hoef vrij weinig uitleg te geven over het uitzicht :

Wat je hierop heel mooi ziet is hoe de stad ophoudt als een kaarsrechte lijn en daarachter is gewoon niets.

De volgende ochtend hebben we ons door de gokhal naar buiten begeven, waar om 7:20 mensen met bloed doorlopen ogen nog steeds aan de arm van de spreekwoordelijke one-armed bandit trekken, en een jongedame aan de bar een margarita als ontbijt neemt. (Had ik al verteld dat er een tent op de Strip zit waar ze groots adverteren voor "Breakfast & Margaritas"?)

Auto opgehaald bij het vliegveld en koers gezet richting Grand Canyon! Eerst echter over de Hoover Dam, een gigantische dam erg leuk te zien op de satellietfoto's. Deze dam, gebouwd tussen 1931 en 1935 vormt de grens tussen de staten Nevada en Arizona en voorziet beide staten van stroom. Als leuke bijkomstigheid heeft het Lake Mead gevormd, wat een favoriete plek is voor mensen die net de jackpot hebben gewonnen een bootje neer te laten. (En om lijken te dumpen, als je CSI moet geloven.)

Verder gereden door Arizona, over de beroemde Route 66, langs het randje van de Sonoran woestijn. Dat is die woestijn met de beroemde saguaro cacti - maar dat is zo ongeveer het enige wat we niet gezien hebben deze trip. Oke, ik heb ook geen slangen of schorpioenen gezien maar ach. (Het had me wel leuk geleken er een paar te zien maar waarschijnlijk was ik dan er eerst op gaan staan of zo omdat je ze niet ziet dus misschien was het maar beter zo :) ).

Na iets meer dan 400 km kwamen we om 14:00 bij de Grand Canyon aan. En echt, de reputatie dat het mooi is, ik snap het niet. Kijk maar, het is gewoon een gat in de grond :

Haha, nee serieus, het is echt verschrikkelijk mooi. Het is zo ongelooflijk weids dat je er gewoon naar kunt blijven kijken. Ik had vantevoren gezien dat om 19:45 de zon onder ging, dus we hadden redelijk wat tijd. We zijn de hele scenic route van 40 km langs de canyon gereden en zijn op zo'n beetje iedere parkeerplaats gestopt.

We hebben bij Grandview point ook een wandeling gemaakt (waarvandaan ik dat panorama hierboven heb genomen). Het was natuurlijk redelijk buiten het hoogseizoen dus het was overal ontzettend stil, wat het natuurlijk alleen maar mooier maakte. Rond zonsondergang hebben we een mooi plekje opgezocht om te kijken hoe de zon achter de canyon weg zou zakken. Hier zaten we echt compleet alleen, en het was ook echt superstil, je hoorde echt helemaal niks, terwijl je zo een gi-gan-tisch uitzicht hebt.

Wat een ervaring. (Zoals het een echte woestijn betaamt wordt het 's avonds nogal koud - gevoelstemperatuur -7 (!) dus vandaar de trui.) En ik denk dat adembenemend het enige passende superlatief is voor deze zonsondergang. We hebben toch echt ons best gedaan die dag om betere alternatieven te vinden maar het is niet gelukt; het is denk ik gewoon het beste om het in stilte in je op te nemen. Vergeten zal ik het in ieder geval niet snel.

We moesten nog wel verder die avond : nog 180 km, naar Page, Arizona waar ons hotel was. We hebben eerst ergens wat gegeten bij een Navajo tradepost (of nou ja, wat... het was echt superveel, superlekker en supergoedkoop.) en daarna heb ik 2 uur door het pikdonker gereden naar Page. Interessante nachtelijke rit - 2 uur met groot licht op, 5 auto's tegengekomen en het was echt zo donker dat we zelfs in de auto geen hand voor ogen zagen. Maar zonder problemen bij het hotel aangekomen.

De volgende ochtend wakker geworden met uitzicht op wederom een woestijn, maar met toch een heel ander karakter: we zaten nu in de Great Basin Desert.

's Ochtends fijn ontbeten bij een heerlijke local hangout. Om je een idee te geven van de stijl van de mensen hier : ze hadden luikjes bij de ramen (aan de binnenkant). In plaats van haakjes te maken om die op hun plaats te houden, hebben ze hier bij ieder luik een mes in het hout geramd om het daar tegenaan te klemmen :)

Ze doen hier ook aan mooie bordjes als "loaded firearms forbidden" en "hunting area" pal gevolgd door "no target shooting". (Je kunt dus gearresteerd worden als je in plaats van dat konijn op het bord schiet. Prachtland!)

Langs Lake Powell zijn weer Utah ingereden richting Zion National park. We kwamen binnen over de Zion Mt Carmel scenic highway, wat in feite een slingerend bergweggetje is. Dat vonden we dat allebei zonder twijfel het mooiste stuk weg, en ik vond het echt ontzettend leuk om te rijden - hoewel alles echt superleuk was, viel dit toch in een klasse apart. We zijn de Zion Canyon in geweest en hebben daar 2 uur gewandeld. Het leuke is dat je hier op de bodem van een canyon staat terwijl je bij de Grand Canyon aan de rand loopt.

Volgens het plan om 15:30 weer richting Las Vegas gaan rijden. We wilden namelijk rond zonsondergang (liefst iets eerder) bij de Valley of Fire aankomen, nog een natuurpark met geweldig woeste steenformaties, ongeveer 100 km ten noordoosten van Las Vegas. En dit laat mooi de reden zien waarom het de Valley of Fire heet :

Schitterend landschap en we waren er ook op precies de tijd met het mooiste licht van de dag ervoor. Echt weer een plek door alles en iedereen verlaten maar tjonge wat was het mooi. Niet iedereen heeft het trouwens tijdig verlaten maar goed. We zijn de hele vallei uitgereden en dan kom je vanzelf op de weg langs Lake Mead weer. Daarlangs teruggereden naar Las Vegas voor alweer onze laatste nacht in een hotel.

We komen dus over een bergpas, en we draaien een hoek om een opeens zien we zo de hele stad voor ons liggen. Dat was echt een on-ge-looflijk majestueus gezicht, het was aan het schemeren maar de lichtjes in de stad waren net allemaal aangegaan... enfin, het was echt een binnenkomer in Las Vegas zoals je er alleen maar van kunt dromen in feite. We moeten het ons alleen maar blijven herinneren want het was niet op een foto vast te leggen en bovendien waren we te stupefied om ook maar de auto te stoppen ;)

Eenmaal aangekomen bij het hotel en de spullen gedumpt zijn we nog even naar Fremont street gelopen, de straat waar het allemaal begon in Las Vegas. Hier zijn de originele casino's met alle duizenden lichtjes en de neon cowboy en -girl. Grappig om dat ook nog even mee te pakken. Toch kan niet iedereen het allemaal even waarderen zoals wel blijkt uit de foto rechts. (Haar bord zei aan de andere kant "Jesus is angry with you and will strike you down for sinning" of iets wat daar heel veel op leek.)

Zondag. Alweer de laatste dag en natuurlijk is het allemaal veel te snel gegaan. Maar we hebben nog een volle dag en behoorlijke agenda om die vol te krijgen. Om 8:30 reed ik de I-15 richting Los Angeles op, waar we midden in de Mojave desert (woestijn #3) afsloegen richting Death Valley. Ondertussen waren al een tijdje in Californie (staat #4).

Alsof de naam "Death Valley" je nog niet genoeg moet afschrikken hebben ze ook fijne bordjes die je nog meer achter je oren doen krabben. Oke, toegegeven, deze kom je heel vaak tegen in de VS (en nog vaker in het lege Canada) maar niet op plaatsen waar het echt HEET is overdag en echt geen mens komt. Desolaat tot perfectie verheven. En dan te bedenken dat je links nog niets eens in Death Valley bent. Daarvoor moet je eerst nog die bergen over.

Maar eenmaal in de daadwerkelijke Vallei des Doods blijkt het nog desolater te zijn dan alles wat ervoor kwam. Ontzettend intrigerend landschap en met 45 graden deed het qua temperatuur zijn naam eer aan. (Alhoewel die lucht zo gortdroog is dat het eigenlijk best goed te doen is.) Ze zijn hier ook van de inventieve namen: Mormon Point, Badwater, en mijn persoonlijke favoriet : The Devil's Golf Course.

Death Valley is de laagste plek in Noord-Amerika (86 meter onder zeeniveau) en tevens de heetste en droogste plek van het continent. (De gemiddelde dagtemperatuur in juni is 43 graden.)

Hoewel Badwater anders doet vermoeden (zeker als je het op z'n Nederlands uitspreekt ;) ) is het een grote zoutvlakte. Best gaaf om daar een stuk over te wandelen, en het is pas als je de harde wind in je gezicht voelt slaan dat het echt als een oven aanvoelt.

Dat deed de auto ook, zeker nadat de motor een dusdanige temperatuur besloot aan te nemen dat we het zonder airco moesten stellen om hem niet te oververhitten. Dus buiten zweette je niet (verdampt meteen) maar binnen in de auto was het stromend water. Hilarisch natuurlijk (en er zit nog een heel verhaal aan vast) maar het maakt de belevenis des te mooier.

Vanuit de vallei zijn we toen naar Dante's View gereden (nog zo'n mooie naam), een piek op 1680 meter hoogte vanwaar je een spectaculair uitzicht heb over de valley. (Je ziet links onderaan een wit spoor lopen vanuit de bocht in de vallei - dat is waar de mensen op de foto linksboven over de zoutvlakte lopen, en waar wij vanzelfsprekend ook zijn gaan lopen.)

Teruggereden via Pahrump naar Las Vegas, maar aangezien we nog ruim tijd over hadden zijn we als toetje nog even de scenic route door Red Rock Canyon gaan rijden.

Wederom kwamen we hier rond 18:00 aan en was het echt weer van dat ontzettend mooie late-namiddag licht. Absoluut de moeite waard en de grap is dat dit echt 20 minuten vanaf downtown Vegas ligt. Even een enorme hamburger geconsumeerd in de stad, daarna nog even over de Strip gereden en toen was het echt over : naar het vliegveld.

In het vliegtuig hadden we beide de hele rij voor onszelf dus we konden lekker de ervaringen overdenken : 4 dagen, 2000 km gereden, 3 woestijnen, een hoop casino's, 5 natuurparken en 4 staten in de Amerikaanse Southwest.

Ziehier de route die we gereden hebben. Voor meer foto's, geplakt op de kaart in Google Earth, klik hier (en druk dan op openen).

Bedankt voor het lezen als je tot hier gekomen bent en iedereen in Delft succes met de tentamens!

En het zal wel weer even duren voor er weer een nieuw bericht verschijnt : komende maandag vertrek ik voor 4 dagen naar New York! En natuurlijk heb ik daar ook al superveel zin in! De professoren zijn nog niet weg of daar ga ik weer :)