New York, New York

Alsof ik niks anders te doen heb, komt na het uberblije bericht over woestijnen en ravijnen een bericht uit New York ;) En met de afnemende hoeveelheid berichten per maand probeer ik dat dan te compenseren met lengte.

Maar even de achtergrond : een paar maanden geleden mailde mijn vriend Aart dat hij een congres had in New York in juni, en of het me leuk leek om langs te komen. Tuurlijk leek me dat leuk, dus lekker aan het uitzoeken geweest en daarbij mijn professoren hopeloos in de war gebracht wat ik nou allemaal ging doen. ("Dus in juni ga je naar Toronto." "Nee, in mei." "O, en dan.. ga je naar New York." "Ja, maar eerst naar Las Vegas". Geheel begrijpelijk rollende ogen als respons.) De laatste tijd zit ik dus ook in het weekend wel te werken en bepaalde avonden om verloren tijd in te halen, maar dat is het meer dan waard.

Dus, maandag 18 juni om 20:00 de Greyhound naar Montreal gepakt en daar overgestapt op de bus naar New York. Om 7:15 was de grijze hond uitgerend en stapte ik uit op de Port Authority Bus Terminal. Aart en ik hadden afgesproken bij de Hudson News, waar er natuurlijk 5 van in het gebouw bleken te zitten maar gelukkig hadden we vrij duidelijk een plek afgesproken :)

Hoewel het slapen een beetje tegenviel in de bus had ik er geen last van en om 9:00 stonden we na inchecken en douchen in het hostel bij Union Square. Even ontbeten en meteen naar het Financial District gelopen over Broadway, waar ik onderweg geen passender introductie voor New York kon bedenken dan dit.

(Oke, vanuit de bus zag ik opeens Manhattan opdoemen en dat was ook niet verkeerd, maar toch.)

We kwamen onderweg ook nog door Little Italy wat toch duidelijk lekker kitschy is. Grappig genoeg vloeien Little Italy en Chinatown in elkaar over wat best apart is : als ik een foto de andere kant op gemaakt had, had je alleen maar Chinese tekens gezien hebben.

Na nog een stukje wandelen dan toch bij het Financial District aangekomen. Eerst Ground Zero even bekeken. Dat is echt een enorme bouwput en dat zal ook nog wel even zo blijven. Indrukwekkend om eens te zien. Ondanks dat het een weekdag was en rond lunchtijd viel het me eigenlijk wel mee met de drukte op straat. (Op zich vond ik dat wel in de hele stad, ik vond het relaxter dan ik het me had voorgesteld. Maar goed mijn mentale beeld was ook echt van een metropool met een astronomisch aantal mensen waar zelf Shanghai niet aan zou kunnen tippen qua drukte of zo... wees gerust, New York en vooral Manhattan is druk maar niet zó erg.)

Natuurlijk konden we de standaard foto's niet ontwijken maar er is een gegronde reden waarom het standaard foto's zijn. Die vlag is echt kolossaal. De naam Wall Street (waar de NY Stock Exchange op zich niet eens aan ligt) komt trouwens omdat daar vroeger dus gewoon de stadsmuur van Nieuw-Amsterdam lag. Om een en ander maar even te laten bezinken en weer wat vocht op te nemen (het was ongeveer 28 graden de hele tijd) maar een biertje gedronken in een pub op Wall Street en daarna een Subway gehaald en die in Battery Park opgegeten.

Battery Park is het park op het zuidelijkste puntje van Manhattan dus je hebt er een fantastisch uitzicht over de Hudson, Ellis Island en het Vrijheidsbeeld. We hebben daar geconcludeerd dat we echt een vreselijk slecht leven hebben ;)

Behalve dat bleek het ook wel een geliefde uithangplek voor de localo's en de kinderen vermaken zich er ook bij.

Om 3 uur hadden we afgesproken met Loes, een collega van Aart, die met haar PhD in Rotterdam bezig is (ze zijn allebei met hartkleppen bezig in de biomedische wereld maar gelukkig hebben ze zich ingehouden qua insider praat - bedankt daarvoor nog :) - want ik had echt geen idee waar ze het over hadden als ze bezig waren ;) ).

Toen het Empire State building opgeweest, wat na 9/11 weer het hoogste gebouw in New York, iets wat me al een tijdje intrigeert. Tenslotte dateert het al uit 1931, en was met zijn 381 m tot de hoogste etage het hoogste gebouw ter wereld tot 1972, toen de North Tower van het World Trade Center klaar was. En sinds 5,5 jaar is het dus wederom het hoogste gebouw in New York.

Het gebouw is pure Art Deco, waar alleen de lobby al van getuigt. Met de lift omhoog naar de 86e verdieping, waar je echt een fenomenaal uitzicht hebt over de stad en gewoon buiten kan staan. Je hebt er echt een bird's eye view over de stad en de drukke straten vol taxi's. Volgens mij hebben we er wel een uur rondgekeken naar een uitzicht waar we officieel niets van hadden mogen begrijpen. (Er stond beneden in de hal iemand audioguides te verkopen met de tekst dat als je die niet had, je werkelijk geen idee had waar je naar zat te kijken. En warempel, ik heb me bovenop nou werkelijk zitten afvragen of ik nou naar de pyramides in Cairo of de Grote Muur bij Beijing zat te kijken. Tenslotte weet je echt niet hoe diep die liften gaan ;) )

Om het rijtje Famous Places aan te vullen daarna na Times Square gewandeld en dat is toch mooi om te zien. Ik vond het ook redelijk hilarisch dat er uitgerekend daar, midden op het kleine pleintje (recht achter me op deze foto) een recruterings bureau voor het leger zit, en daarachter denk ik het enige politiebureau met "Police" in oplichtende neonverlichting.

We hebben bij de bar van het Marriot, toepasselijk genaamd The View (ja, met hoofdletters) op de 46e verdieping in het ronddraaiende gedeelte een biertje gedronken en zo de stad weer even kunnen bekijken. Supergaaf en de prijs meer dan waard.

Klein hapje gegeten bij Grand Central Station, wat een ontzagwekkend station is :

Daar kan de NS nog eens wat van leren!

Woensdag : harde regen 's ochtends dus het kwam goed uit dat we Museumdag gepland hadden voor die dag. Om half elf stonden we in het Metropolitan Museum of Art. Wat een gigantisch museum is dat! En het is niet alleen groot, het is ook nog eens afgeladen met echt ongelooflijk mooie stukken van over de hele wereld. We zijn met het Egypte begonnen. Alsof het niks is hebben ze maar gewoon een complete tempel hier neergezet (die hadden ze gekregen van Egypte vanwege ontwikkelingshulp bij het bouwen van de Aswan dam).

Daarna de Griekse en Romeinse afdeling, net in april geopend na renovaties en dat alleen al maakte het de moeite waard. Ziehier de opzet van de Roman Courtyard :

De rest van het museum was ongeveer van eenzelfde pracht en praal en we hebben uiteindelijk zo'n beetje alles gezien. Dat heeft ons bij mekaar wel 6 uur gekost of zo (en dan is het nog redelijk doorlopen) maar dan zie wel Middeleeuws, Renaissance, Islamitsch, Impressionisme, een hele boel Rembrandts en andere Hollandse Meesters, een expositie over de ontmoetingen tussen Venetie en de Arabische wereld (heel interessant) en het dakterras wat je een fantastisch uitzicht geeft over Central Park en de omringende stad.

We hebben ook een redelijk groot deel van Central Park gezien, en we hebben natuurlijk een federal offense begaan door tegen de richting in te lopen langs Central Park reservoir. (Waarvoor we waarschijnlijk zullen branden in de hel of, heel toepasselijk, spooklopers worden ;) ) Nog even een kijkje genomen in het Guggenheim, om daarna nog even terug te gaan naar de Met (de 2e helft zien).

We hadden voor het eten weer met Loes afgesproken en een heel gezellige avond gehad, lekker Mexicaans gegeten en daarna een biertje gedronken. Terug naar het hostel kwamen we nog langs deze prayers for peace, die ik een van de indrukwekkender getuigenissen vond van hoe de mensen zich hier toch voelen sinds 9/11.

We zijn ook bij St. Paul's Chapel geweest (niet deze avond natuurlijk), die pal naast Ground Zero staat en waar de reddingswerkers sliepen en aten. Daar hingen allerlei brieven en foto's van mensen die in die eerste dagen en weken na die dag vermist waren. Daar werd je stil van - dat maakte het persoonlijk.

Dag 3 : weer een hele lijst met dingen op de agenda. Punt 1 : het Vrijheidsbeeld zien, van dichtbij. Daartoe de Staten Island ferry genomen, die er behoorlijk dicht langsvaart en een schitterend mooi uitzicht gaf. Mooie trivia : de welbekende monsieur Eiffel (die van die toren in Las Vegas ;) ) heeft het interne skelet van het beeld ontworpen.

Eenmaal op Staten Island hebben we onze uiterste best gedaan om ergens bier te drinken maar we moesten onverrichter zake terugkeren naar Manhattan.

Vanaf Manhattan (na bier) de Brooklyn Bridge opgelopen. Zonder twijfel een van de meest bekende symbolen van de stad, is het ook nog een superleuk om ermee over te steken van Manhattan naar Brooklyn. We hebben een beetje rondgekeken in Brooklyn Heights, de westelijke kant van de wijk (die vernoemd is naar Breukelen) en dat is echt een hele leuke wijk. Lijkt me een prima woonwijk, het is véél stiller en groener dan Manhattan en er zijn allemaal grappige kleine straatjes met eettentjes en zo.

We hadden weer afgesproken voor het eten met Loes, en hebben nu in Chinatown gegeten. Het originele plan was om met zonsondergang nog een keertje naar de Brooklyn bridge te gaan, maar a) het eten was heel lekker en duurde wat langer en b) het ging weer poeierhard regenen. Als alternatief zijn we toch in het donker de Manhattan bridge opgegaan, waar we naar de Brooklyn bridge konden kijken. En bovendien een paar behoorlijke "urban" foto's gemaakt van onszelf ;)

En om de nachtelijke uitzichten helemaal compleet te maken, zijn we nóg een keer naar het Empire State gegaan. En daar was het uitzicht natuurlijk verpletterend nu :

Die bak met licht links, dát is dus Times Square met alle lichten, advertenties (en de plek waar ze met Oud-en-Nieuw die bol naar beneden laten zakken). Rechts dat mooie puntige gebouw is het befaamde Chrysler building. En recht naar voren, bij die ontzettende verlichte hoge joekel, ligt Rockefeller Plaza, waar ze ieder jaar de grote Kerstboom neerzetten en de ijsbaan hebben die veelvuldig in films langskomt. Of tenminste, dat denk ik allemaal, want het zou natuurlijk net zo goed de Taj Mahal kunnen zijn, en ja zonder audio guide kom je daar natuurlijk niet achter...

Precies de andere kant op zijn nog 2 iconen te ontwaren: het Flatiron building (links) op de hoek van Broadway en Fifth Avenue. En rechts nog maar een keer Miss Liberty, terwijl ze uitkijkt over de haven.

Het leuke was dat omdat het donderdagavond een "jazz-night" was, wat inhield dat er een saxofonist hele fijne deuntjes stond te blazen terwijl wij lekker aan het rondkijken waren. Mooier wordt het denk ik niet.

Vrijdag, alweer de laatste dag. We zijn met z'n drieen 's ochtends naar het Verenigde Naties gebouw geweest. En dat ligt dat dus niet in New York maar officieel op internationaal grondgebied.

Die sneaky Amerikanen hebben het natuurlijk wel voor mekaar gekregen om hun eigen vlag recht voor de deur te planten...

De rondleiding vond ik echt heel interessant (al was ie nogal snel), het is een belangrijke organisatie en het is mooi om het allemaal eens in het echt te zien en te horen hoe het een beetje werkt.

Aart is hierna naar het vliegveld vertrokken, Loes en ik zijn nog naar Greenwich Village geweest. Dat is de universiteitswijk en als zodanig zitten er allemaal leuke kroegjes en zo. Hebben we eigenlijk te laat ontdekt (dus voor de volgende keer ;) ). Het is ook een redelijk oude buurt en weer heel anders dan de rest van Manhattan, dus heel aardig om nog even mee te pakken. Om 5 uur ben ik dan toch ook maar richting vliegveld gegaan en ben vanaf daar met een dergelijk beestje weer naar Ottawa gevlogen. Uitermate comfortabel moet ik zeggen (en een puur Canadees product). Het waren met wel weer 4 dagen! Erg gezellig en echt ontzettend mooie dingen gezien wederom.

En nu de laatste dagen in Ottawa - volgende week vrijdag is mijn project echt klaar. Dan komen mijn ouders deze kant op, en 4 dagen later vertrekken we richting Vancouver - dat was zo ongeveer de enige geplande trip toen ik wegging! Er zijn er ondertussen nogal wat bijgekomen. Hopelijk heb ik jullie hiermee een beetje op de hoogte kunnen houden.

Hopelijk volgende week nog even een berichtje, in ieder geval voordat we naar Vancouver gaan!

Groeten aan alle mensen in Nederland, succes met tentamens en dergelijke en fijne vakantie alvast :)

Deserts, canyons and casinos

Het heeft even geduurd om dit bericht voor te bereiden, maar hopelijk wordt het dan ook wat - in ieder geval genoeg te vertellen!

Afgelopen donderdag was het dan eindelijk zover - het spur-of-the-moment geboekte tripje naar de American Southwest kon beginnen! Natuurlijk weer enorm vroeg opgestaan, naar het vliegveld, eerst naar Montreal vliegen en overstappen naar het vliegtuig richting Las Vegas : een vlucht van 5 uur!

En ongeveer 4 uur daarvan hebben we over een grote witte wolkenmassa gevlogen; opeens trok die weg en daar vouwde de woestijn zich onder ons uit. We kregen een goed voorproefje van de landschappen die we veelvuldig te zien zouden krijgen de dagen erna.

Eenmaal goed geland zijn we met de bus naar ons het hotel gegaan, het Stratosphere. Dat is het casino op de strip met de hoge toren erbij, volgens mijn boek over de regio het hoogste gebouw in de VS westelijk van de Rocky Mountains.

Even gedoucht en toen de befaamde Las Vegas Boulevard - ofwel The Strip - op en langs alle casino's gewandeld. Wat een megalomaanheid verenigd met ontzagwekkende kitsch! Paris, met de Eiffeltoren op halve schaal. The Venetian met campanile, een nagemaakte Rialto brug en gondels door het hotel. Treasure Island met piratenshow voor de deur. The Mirage met een vulkaan. Luxor, de bronzen piramide met een sphinx ervoor en een lobby geheel in oud Egyptische stijl. New York, New York met vrijheidsbeeld, Chrysler Building en Empire State Building. En natuurlijk, niet te vergeten, The Bellagio met zijn fonteinen. Wat een gezicht!














Het is wel erg leuk om een keer al die casino's gezien te hebben (alhoewel we de meeste alleen maar van buiten hebben gezien.) De gokhallen lijken allemaal op elkaar - je ziet niet veel verschil tussen Caesar's palace en the Venetian. Wat we allebei wel apart vonden was Luxor, die had zeker wel wat.

Interessant genoeg staan we dus ergens iets af te rekenen en begint de dame achter de kassa een hele tirade hoe slecht ze allemaal worden behandeld en hoe schandalig slecht ze betaald worden. Blijkbaar heeft al dat uiterlijke vertoon van geld toch zijn keerzijde.

's Avonds zijn we de toren bij ons hotel opgegaan en nou ik hoef vrij weinig uitleg te geven over het uitzicht :

Wat je hierop heel mooi ziet is hoe de stad ophoudt als een kaarsrechte lijn en daarachter is gewoon niets.

De volgende ochtend hebben we ons door de gokhal naar buiten begeven, waar om 7:20 mensen met bloed doorlopen ogen nog steeds aan de arm van de spreekwoordelijke one-armed bandit trekken, en een jongedame aan de bar een margarita als ontbijt neemt. (Had ik al verteld dat er een tent op de Strip zit waar ze groots adverteren voor "Breakfast & Margaritas"?)

Auto opgehaald bij het vliegveld en koers gezet richting Grand Canyon! Eerst echter over de Hoover Dam, een gigantische dam erg leuk te zien op de satellietfoto's. Deze dam, gebouwd tussen 1931 en 1935 vormt de grens tussen de staten Nevada en Arizona en voorziet beide staten van stroom. Als leuke bijkomstigheid heeft het Lake Mead gevormd, wat een favoriete plek is voor mensen die net de jackpot hebben gewonnen een bootje neer te laten. (En om lijken te dumpen, als je CSI moet geloven.)

Verder gereden door Arizona, over de beroemde Route 66, langs het randje van de Sonoran woestijn. Dat is die woestijn met de beroemde saguaro cacti - maar dat is zo ongeveer het enige wat we niet gezien hebben deze trip. Oke, ik heb ook geen slangen of schorpioenen gezien maar ach. (Het had me wel leuk geleken er een paar te zien maar waarschijnlijk was ik dan er eerst op gaan staan of zo omdat je ze niet ziet dus misschien was het maar beter zo :) ).

Na iets meer dan 400 km kwamen we om 14:00 bij de Grand Canyon aan. En echt, de reputatie dat het mooi is, ik snap het niet. Kijk maar, het is gewoon een gat in de grond :

Haha, nee serieus, het is echt verschrikkelijk mooi. Het is zo ongelooflijk weids dat je er gewoon naar kunt blijven kijken. Ik had vantevoren gezien dat om 19:45 de zon onder ging, dus we hadden redelijk wat tijd. We zijn de hele scenic route van 40 km langs de canyon gereden en zijn op zo'n beetje iedere parkeerplaats gestopt.

We hebben bij Grandview point ook een wandeling gemaakt (waarvandaan ik dat panorama hierboven heb genomen). Het was natuurlijk redelijk buiten het hoogseizoen dus het was overal ontzettend stil, wat het natuurlijk alleen maar mooier maakte. Rond zonsondergang hebben we een mooi plekje opgezocht om te kijken hoe de zon achter de canyon weg zou zakken. Hier zaten we echt compleet alleen, en het was ook echt superstil, je hoorde echt helemaal niks, terwijl je zo een gi-gan-tisch uitzicht hebt.

Wat een ervaring. (Zoals het een echte woestijn betaamt wordt het 's avonds nogal koud - gevoelstemperatuur -7 (!) dus vandaar de trui.) En ik denk dat adembenemend het enige passende superlatief is voor deze zonsondergang. We hebben toch echt ons best gedaan die dag om betere alternatieven te vinden maar het is niet gelukt; het is denk ik gewoon het beste om het in stilte in je op te nemen. Vergeten zal ik het in ieder geval niet snel.

We moesten nog wel verder die avond : nog 180 km, naar Page, Arizona waar ons hotel was. We hebben eerst ergens wat gegeten bij een Navajo tradepost (of nou ja, wat... het was echt superveel, superlekker en supergoedkoop.) en daarna heb ik 2 uur door het pikdonker gereden naar Page. Interessante nachtelijke rit - 2 uur met groot licht op, 5 auto's tegengekomen en het was echt zo donker dat we zelfs in de auto geen hand voor ogen zagen. Maar zonder problemen bij het hotel aangekomen.

De volgende ochtend wakker geworden met uitzicht op wederom een woestijn, maar met toch een heel ander karakter: we zaten nu in de Great Basin Desert.

's Ochtends fijn ontbeten bij een heerlijke local hangout. Om je een idee te geven van de stijl van de mensen hier : ze hadden luikjes bij de ramen (aan de binnenkant). In plaats van haakjes te maken om die op hun plaats te houden, hebben ze hier bij ieder luik een mes in het hout geramd om het daar tegenaan te klemmen :)

Ze doen hier ook aan mooie bordjes als "loaded firearms forbidden" en "hunting area" pal gevolgd door "no target shooting". (Je kunt dus gearresteerd worden als je in plaats van dat konijn op het bord schiet. Prachtland!)

Langs Lake Powell zijn weer Utah ingereden richting Zion National park. We kwamen binnen over de Zion Mt Carmel scenic highway, wat in feite een slingerend bergweggetje is. Dat vonden we dat allebei zonder twijfel het mooiste stuk weg, en ik vond het echt ontzettend leuk om te rijden - hoewel alles echt superleuk was, viel dit toch in een klasse apart. We zijn de Zion Canyon in geweest en hebben daar 2 uur gewandeld. Het leuke is dat je hier op de bodem van een canyon staat terwijl je bij de Grand Canyon aan de rand loopt.

Volgens het plan om 15:30 weer richting Las Vegas gaan rijden. We wilden namelijk rond zonsondergang (liefst iets eerder) bij de Valley of Fire aankomen, nog een natuurpark met geweldig woeste steenformaties, ongeveer 100 km ten noordoosten van Las Vegas. En dit laat mooi de reden zien waarom het de Valley of Fire heet :

Schitterend landschap en we waren er ook op precies de tijd met het mooiste licht van de dag ervoor. Echt weer een plek door alles en iedereen verlaten maar tjonge wat was het mooi. Niet iedereen heeft het trouwens tijdig verlaten maar goed. We zijn de hele vallei uitgereden en dan kom je vanzelf op de weg langs Lake Mead weer. Daarlangs teruggereden naar Las Vegas voor alweer onze laatste nacht in een hotel.

We komen dus over een bergpas, en we draaien een hoek om een opeens zien we zo de hele stad voor ons liggen. Dat was echt een on-ge-looflijk majestueus gezicht, het was aan het schemeren maar de lichtjes in de stad waren net allemaal aangegaan... enfin, het was echt een binnenkomer in Las Vegas zoals je er alleen maar van kunt dromen in feite. We moeten het ons alleen maar blijven herinneren want het was niet op een foto vast te leggen en bovendien waren we te stupefied om ook maar de auto te stoppen ;)

Eenmaal aangekomen bij het hotel en de spullen gedumpt zijn we nog even naar Fremont street gelopen, de straat waar het allemaal begon in Las Vegas. Hier zijn de originele casino's met alle duizenden lichtjes en de neon cowboy en -girl. Grappig om dat ook nog even mee te pakken. Toch kan niet iedereen het allemaal even waarderen zoals wel blijkt uit de foto rechts. (Haar bord zei aan de andere kant "Jesus is angry with you and will strike you down for sinning" of iets wat daar heel veel op leek.)

Zondag. Alweer de laatste dag en natuurlijk is het allemaal veel te snel gegaan. Maar we hebben nog een volle dag en behoorlijke agenda om die vol te krijgen. Om 8:30 reed ik de I-15 richting Los Angeles op, waar we midden in de Mojave desert (woestijn #3) afsloegen richting Death Valley. Ondertussen waren al een tijdje in Californie (staat #4).

Alsof de naam "Death Valley" je nog niet genoeg moet afschrikken hebben ze ook fijne bordjes die je nog meer achter je oren doen krabben. Oke, toegegeven, deze kom je heel vaak tegen in de VS (en nog vaker in het lege Canada) maar niet op plaatsen waar het echt HEET is overdag en echt geen mens komt. Desolaat tot perfectie verheven. En dan te bedenken dat je links nog niets eens in Death Valley bent. Daarvoor moet je eerst nog die bergen over.

Maar eenmaal in de daadwerkelijke Vallei des Doods blijkt het nog desolater te zijn dan alles wat ervoor kwam. Ontzettend intrigerend landschap en met 45 graden deed het qua temperatuur zijn naam eer aan. (Alhoewel die lucht zo gortdroog is dat het eigenlijk best goed te doen is.) Ze zijn hier ook van de inventieve namen: Mormon Point, Badwater, en mijn persoonlijke favoriet : The Devil's Golf Course.

Death Valley is de laagste plek in Noord-Amerika (86 meter onder zeeniveau) en tevens de heetste en droogste plek van het continent. (De gemiddelde dagtemperatuur in juni is 43 graden.)

Hoewel Badwater anders doet vermoeden (zeker als je het op z'n Nederlands uitspreekt ;) ) is het een grote zoutvlakte. Best gaaf om daar een stuk over te wandelen, en het is pas als je de harde wind in je gezicht voelt slaan dat het echt als een oven aanvoelt.

Dat deed de auto ook, zeker nadat de motor een dusdanige temperatuur besloot aan te nemen dat we het zonder airco moesten stellen om hem niet te oververhitten. Dus buiten zweette je niet (verdampt meteen) maar binnen in de auto was het stromend water. Hilarisch natuurlijk (en er zit nog een heel verhaal aan vast) maar het maakt de belevenis des te mooier.

Vanuit de vallei zijn we toen naar Dante's View gereden (nog zo'n mooie naam), een piek op 1680 meter hoogte vanwaar je een spectaculair uitzicht heb over de valley. (Je ziet links onderaan een wit spoor lopen vanuit de bocht in de vallei - dat is waar de mensen op de foto linksboven over de zoutvlakte lopen, en waar wij vanzelfsprekend ook zijn gaan lopen.)

Teruggereden via Pahrump naar Las Vegas, maar aangezien we nog ruim tijd over hadden zijn we als toetje nog even de scenic route door Red Rock Canyon gaan rijden.

Wederom kwamen we hier rond 18:00 aan en was het echt weer van dat ontzettend mooie late-namiddag licht. Absoluut de moeite waard en de grap is dat dit echt 20 minuten vanaf downtown Vegas ligt. Even een enorme hamburger geconsumeerd in de stad, daarna nog even over de Strip gereden en toen was het echt over : naar het vliegveld.

In het vliegtuig hadden we beide de hele rij voor onszelf dus we konden lekker de ervaringen overdenken : 4 dagen, 2000 km gereden, 3 woestijnen, een hoop casino's, 5 natuurparken en 4 staten in de Amerikaanse Southwest.

Ziehier de route die we gereden hebben. Voor meer foto's, geplakt op de kaart in Google Earth, klik hier (en druk dan op openen).

Bedankt voor het lezen als je tot hier gekomen bent en iedereen in Delft succes met de tentamens!

En het zal wel weer even duren voor er weer een nieuw bericht verschijnt : komende maandag vertrek ik voor 4 dagen naar New York! En natuurlijk heb ik daar ook al superveel zin in! De professoren zijn nog niet weg of daar ga ik weer :)

3 maanden

De tijd gaat hard : vandaag zit ik precies 3 maanden in Ottawa. En ik heb het flauwe vermoeden dat de komende maand extra snel zal gaan!

Afgelopen week stond er niet bijster veel speciaals op het programma. Vooral beetje klussen aan het project en dat schiet gelukkig wel op. Ik begin nu ook een beetje resultaten te zien en dat is best leuk - hiernaast mijn gesimplicifeerde model in een ook al gesimplificeerde wereld, maar het ding volgt het terrein wel heel aardig :)

Ik zal nu een beetje moeten gaan morrelen om te kijken wat voor verbeteringen ik ze aan kan bevelen om het vliegtuig beter te maken, want er zijn een aantal dingen verre van ideaal. Dus als ik ze daarmee verder kan helpen is hopelijk iedereen blij.

Het begin van de zomer is warm en vochtig met prachtig weer in niet afgelopen weekend maar het weekend daarvoor. De fiets weer gepakt voor een klein tochtje langs de rivier. Met oom en tante de avond daarvoor bij wat andere familie gaan barbecuen en dat was best gezellig (en lekker - met, jawel, weer steak). Links de Ottawa rivier vanaf het fietspad en recht het kanaal vanuit de auto.

Afgelopen week was het overwegend grijs en vrijwel iedere avond hebben we een goede T-storm (thunderstorm) gehad. Ook eentje overdag en hier het bewijs dat het dus ook hier echt hárd kan regenen.

Zaterdagavond naar Pirates of the Caribbean geweest en net op tijd uit de bioscoop gekomen om de Ottawa Senators te zien winnen over de Anaheim Ducks in de grootste ijshockey competitie, de Stanley Cup. De Senators staan voor het eerst in 80 jaar weer eens in de finale, dus heel Ottawa is in rep en roer. De rest van Canada ook want ze kunnen het allemaal niet uitstaan dat een team uit Californie of all places (they don't even have ice there!) in de finale staat, haha.

Zaterdag wonnen de Senators, waarmee ze de stand op 2-1 zetten, de Ducks lopen nog voor in de serie maar ja, het gaat erom wie de serie van 7 wedstrijden wint. Ze zijn nu bezig aan de 4e wedstrijd dus we gaan het zien. Als ze winnen wordt het een goed getoeter hier in de stad (en als ze verliezen kan ik volgende week een heel goedkoop Senators t-shirt scoren ;) )

Zondag nog even het Ottawaiaanse Chinatown opgezocht en een prima supermarkt gevonden (van het soort waar de verse varkenspoten en -oren uitgestald staan en zo). Prima vermaak en ik kon er weer mijn favoriete iced groene thee kopen dus ik blij :)

Dat was het nieuws wel voor deze keer, donderdagochtend in alle vroegte vertrekken Maciej en ik richting Las Vegas (en omstreken), daar heb ik natuurlijk ontzettend veel zin in! Het volgende berichtje zal wel extreem veel foto's bevatten daarvan :) En om alvast in de stemming te komen, deze topfoto die ik tegenkwam op airliners.net.

Groeten voor alle Delftenaren, veel succes met leren in de witte week alvast!