Beelden, ringen en ski's

Het tweede weekend hier zit er alweer op, het gaat behoorlijk snel allemaal! De pauze tussen de berichten was nu wat langer omdat de internetverbinding niet echt wil meewerken de laatste tijd, misschien heeft het iets te maken met de sneeuw. Waarmee ik natuurlijk in één keer verklap wat er hier de laatste dagen is gebeurd – ik had nog niet opgeschreven in het vorige bericht dat het allemaal gesmolten was of er kwam een waarschuwing op tv voor sneeuwstormen en dergelijke.

Donderdag was die nog niet aangekomen in deze contreien echter. Met de National gallery open op die avond vond de kleine Delftse gemeenschap hier in Ottawa het wel een goed plan om die kant op te gaan – met natuurlijk weer eens belachelijk mooi weer om het er allemaal wat leuker uit te laten zien. Met de Canadese vlag fier in het vaandel staat het oorlogsmonument er mooi bij, net als de Great Hall van de National Gallery erachter.

Erg leuk toeval : in de National Gallery is een tentoonstelling van Ron Mueck te zien, een Australische kunstenaar de absurd realistische beelden van mensen maakt – alleen op een andere schaal dan gebruikelijk. Natuurlijk geen foto’s maken binnen – maar deze fotogalerie geeft een redelijke impressie.

Het grappige is dat ik al eens een expositie van hem gezien heb in Washington en een in Haarlem – en nu weer hier. De vraag is wie wie achterna zit...

Die grote hal zelf is ook wel redelijk indrukwekkend trouwens, met 43 meter hoog best een gaaf gezicht.

Maar goed er moet natuurlijk ook af en toe wat echt werk gebeuren, ik heb nu eindelijk wat echt serieus te doen. Het duurt natuurlijk even om je in een project te werken waar ze al drie jaar mee bezig zijn... maar goed, ik heb nu in ieder geval door hoe de vork in de steel zit en wat er wel en niet gedaan is. Het komt er op neer dat in de UAV zoals die tot nu toe ontworpen is (ik zal binnenkort eens kijken of ik een mooi plaatje kan vinden) de aandrijving van alle stuurvlakken eigenlijk een soort zwarte doos is die “iets” doet, maar hoe, hoeveel en hoe snel en wat dat dan voor effect heeft is eigenlijk niet bekend. Het is wel grappig om het verschil in vakken te merken met Delft, van bepaalde dingen weten 3e jaars hier veel meer van af dan ik, terwijl van andere dingen die wij weer redelijk elementair vinden juist weer heel weinig. Da’s op zich mooi, want dat laat ruimte voor mij over om dus aan meerdere aspecten van de aandrijving te kunnen werken.

En nu weer naar de interessantere cultureel-antropologische zaken: Vrijdagavond zoals eerder gezegd was het Ring Night in de Honest Lawyer. Was een erg mooi feestje, ze waren allemaal zo’n beetje direct uit de ceremonie in pak naar de kroeg gekomen en natuurlijk (bijna) allemaal tegen elf uur dronken. Waarop je dus prompt shots tabasco-tequila krijgt (nou ja gelukkig maar één) en de andere helft van het Canadese bierspectrum dat ik nog niet kende uit kon proberen. (Wees gerust, ik heb me niet stereotypisch Hollands gedragen, ik heb meer dan voldoende bijgedragen aan het help-de-Canadezen-bier-krijgen-fonds). We blijven ons erover verbazen hoeveel mensen hier zo dronken zijn, het is net of ze het niet gewend zijn, wat toch enigszins vreemd is als je toch ieder weekend naar de kroeg gaat.
Neem me deze overpeinzingen over drank niet kwalijk, maar we weten allemaal dat people watchen erg leuk is... en waarom niet in een café met een biertje erbij?

Zaterdag was het hier St. Patrick’s Day – een Iers gebeuren, alhoewel ik er nog steeds niet achter ben wie St. Patrick nou was. De Luck of the Irish wil dat het natuurlijk goed hard ging sneeuwen... wat ik goed gemerkt had teruglopend van Ring Night. Blijkbaar niet genoeg ingepakt vrijdag, want werd goed grieperig wakker (nee geen kater). Maar goed, even afladen met vitamines, 4 lagen inpakken en toch maar even gaan kijken, want als de kroegen om 11 uur ’s ochtends al open zijn moet er toch iets te zien zijn?
Niet buiten in ieder geval (gek he, met al die sneeuw en kou?) maar iedere pub zat om 4 uur ’s middags vol met mensen die aan het groene bier zaten. Groen gekleed ook trouwens. Op zich wel grappig allemaal, maar voelde ik me toch niet helemaal voor in.

Op de terugweg kwam ik deze kleine rakker nog tegen, hij leek ook een beetje verrast door de sneeuw. (Want ja, waar heb je je eikeltjes nou begraven he?) Dus of deze of een van zijn buddies in het park zie ik dus wel een langs mijn raam schieten.

Maar goed, wat ik even belangrijker vond die dag: afgelopen zondag was de laatste dag van het skiseizoen hier in de buurt, en met de verse sneeuw hadden Maciej en ik wel zin om dat eens te proberen. Dus kaartjes gekocht voor bus naar een skigebied hier in de buurt voor zondag.

Zondagochtend 6 uur opstaan, want de bus richting skigebied vertrok 8 vanaf Lansdowne park, dus eerst met de stadsbus daarnaartoe, natuurlijk een half een te vroeg, dus maar een bagel halen, en toen met de bus naar Mont Ste Marie, ongeveer anderhalf uur rijden vanaf Ottawa. (Voor alle Wubbo fans : de Superbus rijdt hier al! Alleen een distinctly meer touringcar achtige variant... mooie naam voor een package deal hè?) Erg leuke rit, door de heuvels en kleine dorpjes en zo, en dan ben je bij een skigebied in de heuvels van Quebec. (Voor een beduidend zomerser overzicht kijk hier, en voor skikaarten dergelijke zie de officiele site)

Ski’s gehuurd en gaan! En we hadden gelukkig ontzettend mazzel met het weer, we waren nog niet aangekomen of de zon begon te schijnen en we hadden echt een stralende dag!! Heerlijk skien, de grootte viel me alleszins mee, het is maar een hoogteverschil van 350 meter of iets dergelijks van de top tot in de vallei, maar je kon best lange pistes doen nog. Niet supersteil (we vonden de lekkerste piste de “Tornado”, een dubbel-zwarte, extreem moeilijke piste voor “skiing experts” volgens de kaarten) maar gewoon lekker skien. Heerlijk, en ik voelde me letterlijk meteen een stuk beter. Behalve lekker skien was het ook nog eens goed genieten van het uitzicht – oke, het zijn geen Alpen, maar het mag er zeker zijn! Lekker stil ook :)

Enige minpuntje was misschien de extreem harde en koude wind die in de loop van de dag opkwam, en regelrecht de berg op kwam waaien – heel raar, windstil in het dal, maar bovenop voelde je de wind gewoon de berg op komen waaien. Zo hard dat het je gewoon afremde (en dan waait het best hard).

Anyway, we hadden natuurlijk allebei geen skispullen bij ons, dus ik maar gewoon in mijn spijkerbroek gaan skien – ik was echt heel blij met het thermisch ondergoed dat ik gekocht had zaterdag in de sportwinkel :)

Ik zal het er maar op houden dat het echt een topdag was – we hebben ook echt het maximale eruit gehaald, van 9.45 tot 16.15 geskied, met een goeie bak chili als lunch. Een lange dag, maar heel, heel erg de moeite waard!